In overleg met stichting “Toekomst voor Thomas”  is besloten om de stichting op te heffen. Twee jaar nadat onze held uit ons midden is genomen. Hierbij komt natuurlijk best wel wat kijken.  Gelukkig hoeven wij ons daar niet in te verdiepen. Dat wordt geregeld door de stichting. Waar wij ons wél mee bezig hebben gehouden, is wat er met het geld gaat gebeuren dat over is, zo’n € 50.000,-. Die vraag kregen wij een hele tijd geleden al en Joan en ik hebben daar heel goed over nagedacht, want het geld is door velen gedoneerd. Van cupcakes en armbandjes verkopen tot kerstdonaties, van een fair, tennisclinic tot een groots benefietconcert. Het was hartverwarmend om te weten dat er zoveel mensen betrokken waren bij de strijd van onze Thomas.  We vinden daarom ook dat dat geld, wat eigenlijk voor Thomas bedoeld was, een hele goede bestemming moet krijgen.  Alle doelen die we gekozen hebben, hebben een link naar/met Thomas.

De verdeling is als volgt:

€25.000,- naar Villa Joep, onderzoek blijft nodig!!!

€ 10.000,- naar de Cliniclowns, omdat Thomas zo ontzettend vaak opgefleurd is door Bibi en Jopie.

  € 3.000,- naar de VOKK  t.b.v. de kanjerketting, deze ketting heeft veel emotionele waarde en Thomas zijn verhaal is ermee verteld.

  € 3.000,- naar het RMD huis in Nijmegen, want we hebben daar heel wat uurtjes doorgebracht. Deze vrijwilligers kunnen het gebruiken!

€ 2.500,- naar Villa Pardoes, zodat een ander gezin een mooie en bijzondere week kan beleven ondanks alle ellende die ze meemaken.

€ 2.000,- naar Stichting Opkikker, een mooie organisatie van veel vrijwilligers. Een uitje voor het hele gezin, dus waar ook brussen in de watten gelegd worden. En de ouders worden op deze dag ontlast en mogen genieten van een dagje zonder zorgen.

€ 2.000,- naar Make a Wish, omdat Thomas zijn droom in vervulling is mogen gaan. Dat wensen we andere kinderen ook toe.

En als laatste € 2.500,- naar Jan Wisse, één van de mensen van onze stichting en oom van Thomas. Natuurlijk is dat geld niet voor hemzelf, maar als donatie voor de fietstocht waar hij zich al een  jaar op aan het voorbereiden is. Jan vertrekt volgende week naar Italië, waar hij bijna 1000 kilometer gaat fietsen voor Kika. Op de sterfdag van Thomas zal hij over de finish komen. Kijk eens op www.girodikika.nl/jan-wisse Wij wensen hem heel veel succes!

Na twee jaar, kijken we terug op een roerige tijd, een tijd van vallen en opstaan. En vooral dóórgaan. Voor Jasper en Michiel, maar ook voor onszelf. We hebben ons leven weer redelijk op de rit. Ieder met een nieuwe relatie, wat de pijn een beetje verzacht. Maar de pijn die je voelt als je een kind verliest, zal nooit verdwijnen. Hij is er altijd, soms wat meer, soms wat minder. Het besef dat Thomas écht nooit meer terugkomt, dat andere kinderen van zijn leeftijd gewoon door gaan, de Communie doen, de vierdaagse lopen, etc. die situaties blijf je houden. Het wordt alleen maar meer. En Jasper en Michiel worden ouder en missen een maatje dat de verbindende factor was. Zij zoeken nog steeds een weg met z’n tweetjes…. Ook zij ervaren het verlies, weliswaar op hun manier, maar o zo duidelijk en soms hartverscheurend. Komend jaar zal er een dag komen dat Michiel Thomas voorbij gaat in leeftijd.. Thomas, onze lieve Kanjer van bijna 6….voor altijd 5. Lieve mensen, we gaan stoppen met deze blog. De website zal nog online blijven, maar met het ontbinden van de stichting, stopt ook het schrijven. We hebben voor onszelf een heel mooi boek gemaakt, waarin alle blogs opgenomen zijn.

Tot slot willen wij de mensen van de stichting “Toekomst voor Thomas” heel erg bedanken voor alle inzet die zij getoond hebben. Met veel betrokkenheid en toewijding zijn ze bezig geweest voor onze Thomas. Het (web)boek is gesloten, Thomas leeft voort in ons hart!

Veel liefs,  Joan en Charlotte

Jasper en Michiel

Een jaar met heel veel ups en downs. Dat is hoe wij het ervaren hebben.

Vorig jaar rond deze tijd wisten we dat het echt voorbij zou zijn. Thomas zou voor altijd 5 jaar blijven, een kleuter. We zouden hem nooit zien opgroeien tot puber, student of papa. In de loop van dit jaar is dat besef er steeds duidelijker geweest. We missen een zoon, broertje voor Jasper en Michiel. Ook uit de omgeving horen we dat leeftijdsgenootjes er nog steeds last van hebben en Thomas missen. Dit raakt ons, maar is ook fijn dat dit met ons gedeeld wordt en dat we daarvoor niet “gespaard” worden.
Mensen reageren heel verschillend. De een leeft enorm mee en een ander weet zich geen houding te geven. We merken nu steeds meer dat men door gaat met leven….wij ook, maar wel met altijd Thomas in ons achterhoofd. Het is niet uit te leggen hoe het voelt, alsof je een stukje van jezelf kwijt bent. En dat is in feite ook zo.

Intussen zijn wij beiden aan ons gescheiden leven gewend, ook de kinderen hebben daar hun draai redelijk in gevonden. Ook zijn wij beiden weer volledig aan het werk. Dit heeft ons veel energie en doorzettingsvermogen gekost. Maar we gaan ervoor….we kijken vooruit  (tenminste, dat proberen we) en zullen altijd een heel grote plek in ons hart hebben voor onze lieve Thomas, het witte vlindertje dat ons hopelijk weer de hele zomer gezelschap houdt.

Vandaag is het een jaar geleden…. we hebben de behoefte om erbij stil te staan. Vandaar deze blog.
Vanmiddag gaan we naar de speeltuin, de speeltuin van Thomas. Samen met vrienden en iedereen die ook de behoefte heeft om een belletje te blazen naar onze Kanjer. En natuurlijk met café noirtjes en spekjes!

Lieverd, we missen je……

Soms vragen mensen hoe het gaat. Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden. Hoe gaat het? Tja, dat is erg wisselend. Het is maar net in welke situatie en op welk moment. Ik ben erg goed in het verbloemen naar de buitenwereld hoe het echt gaat. De moeilijke momenten komen ‘s avonds, wanneer je alleen bent. Soms is er maar een heel klein zetje nodig om even flink emotioneel te worden. Bijvoorbeeld als je een tv-programma kijkt. Maar ook als kinderen een bepaalde opmerking maken. Michiel begint steeds meer trekjes van Thomas te krijgen. In zijn hele doen en laten zie je dat, vooral de gezichtsuitdrukkingen! De ene keer kan dat heel fijn zijn, omdat je dan de herinnering aan Thomas levend houdt, maar het kan ook zó confronterend zijn!
Michiel is nu zo oud als Thomas was vlak voordat hij ziek werd, althans, voordat wij wisten dat hij ziek was. In die periode fietste Thomas al zonder zijwieltjes. Toen ik me dat realiseerde heb ik de zijwieltjes er bij Michiel afgehaald. Sinds deze week zijn we aan het oefenen. Soms bekruipt ons het gevoel dat Michiel wel erg klein is, niet zo goed eet, etc, etc…. je maakt je zorgen omdat je weet dat het bij Thomas rond deze leeftijd goed mis was. Zo gek is het niet dat wij ons (onterecht?) zorgen maken.

Ook al is de vraag “Hoe gaat het met jullie?” een moeilijke vraag, we zijn wel blij dat hij gesteld wordt. We merken dat mensen het soms lastig vinden om ons te benaderen. Weten niet wat ze moeten zeggen en zeggen dan maar niks, of mijden het onderwerp Thomas. Soms komt dit hard aan ook al weten we dat niemand het verkeerd bedoelt. Het is nou eenmaal zo dat de een er beter mee om kan gaan dan de ander. Dat snappen wij ook. En het hoeft niet altijd over Thomas te gaan.

Het leven gaat voor iedereen door, ook dat ervaren wij. Het gemis van Thomas wordt niet minder, eerder meer. Het besef en de pijnlijke leegte…..
En hoe fijn is het dan om uit onverwachte hoek een facebookberichtje te krijgen, of een kaartje dat er aan je gedacht wordt. Zulke kleine dingen, maar o zo waardevol!

We proberen de draad weer op te pakken en zijn beiden weer aan het werk (ik nog op reïntegratiebasis). Jasper heeft nog  wel wat problemen op school. Hij start binnenkort met een rouw en verlies-groepje, begeleid door  de rugzakbegeleider van Thomas. Heel fijn dat hij daar terecht kan. Zij is een vertrouwd persoon voor Jasper. Hopelijk heeft hij er baat bij. Michiel is een peuterpuber op-en-top! Nog een week of 9 en dan mag hij naar de basisschool. Vorige week hebben we de kennismaking met de juf al gehad. Ik vond het in het begin best lastig om weer terug te zijn in het kleuterlokaal waar Thomas ook gezeten heeft. Er liggen daar herinneringen aan een periode die we niet graag over doen. Ook dit proces moeten we door. En Michiel heeft erg veel zin om te beginnen en is er echt aan toe.

We houden herinneringen levend!!!!

Mooie herinneringen aan Villa Pardoes eind januari, gevolgd door een paar maanden die erg wisselend waren. Soms ging het even goed en vervolgens weer wat slechter.
In april kwam een wens van Thomas uit. Met Make-a-Wish mochten we naar Legoland. Weer een week vol mooie herinneringen en vele mooie foto’s.
Ook de meivakantie op de kleine Wolf in Ommen was heerlijk. Toch werd langzaam maar zeker steeds duidelijker, dat de ziekte aan het winnen was.
Het spelen werd steeds korter en hij liep weer steeds moeilijker.

De periode brak aan dat hij echt niets meer kon en we wisten dat we afscheid moesten gaan nemen. Op donderdag 4 juli was uiteindelijk de dag dat we hem moesten laten gaan..
Toch hebben we ook aan deze periode bijzondere herinneringen.
Een van de meest bijzondere dagen was wel 9 juli. De dag dat we met zo velen van jullie afscheid van hem hebben genomen.
Daarvoor zijn we nog steeds enorm dankbaar. Ook voor het feit dat we de gebeurtenissen in ons leven met zo veel fijne mensen konden en mochten delen. En nog steeds kunnen…

Nu zo’n 5 maanden verder, begint pas het echte verwerken. Het besef dat hij écht niet meer terugkomt.
Dat hij voor altijd 5 zal zijn, terwijl wij en de andere twee jongens wél ouder worden. De dagen van december zijn een confrontatie met de realiteit

Zo ontbrak er bij het uitpakken van de sinterklaas-kadootjes toch een naam. Ook al kijkt hij mee, het was ‘anders’. Niet compleet…
Zo is het ook met de aanloop richting de kerstdagen. Ze zullen toch anders zijn. Waar we in het dagelijks leven redelijk gewend zijn aan een bordje minder op tafel, zal die ene plek tijdens het kerstdiner toch meer opvallen.
En heeft de engel, die in de kerstboom hangt, nu toch een bijzondere betekenis.

In het dorp staat weer de ijsbaan. Waar we vorig jaar nog met zijn vijven op de baan stonden, is het gezelschap nu kleiner van samenstelling.

Voor en na zien we meer verschillen in de manier waarop we omgaan met het gemis.
Zo wil Michiel steeds de video van het afscheid bekijken, terwijl Jasper dat juist liever vermijdt.

Wel vinden we het allemaal fijn om, ieder op zijn eigen manier, de herinnering aan Thomas levend te houden. Soms is dat de blog teruglezen, of samen herinneringen ophalen. “Weet je nog dat Thomas…”
Soms zit het in een woordje wat Michiel op dezelfde manier zegt, zoals Thomas dat deed. Foto’s kijken is ook een manier.

Tijdens het afscheid hebben we een fotocompilatie met muziek laten zien. Deze staat hieronder bijgevoegd.
Om nog eens aan dat heerlijke jochie te kunnen denken en hem te zien zoals hij was. Genietend van alles wat hij deed. Vol vrolijkheid en optimisme.

Dat is tevens onze wens voor jullie.
Geniet van alle mooie momenten samen. Mogen plezier en een positieve instelling leidend zijn voor de toekomst. Heb vertrouwen in die toekomst.
In het bijzonder voor alle kinderen waarvoor in 2014 het gevecht doorgaat, hopen wij dat dit een gezonde toekomst mag worden.

En mag 2014 voor iedereen vele mooie momenten brengen.

Fijne feestdagen!

2011

2012

Vandaag is het ook een jaar geleden dat wij het slechte nieuws te horen kregen dat er geen hoop meer was (15-11 de scan, 18-11 het telefoontje van de oncoloog dat er geen behandeling meer mogelijk was). Dit is iets dat je niet gauw vergeet. En hoe onwerkelijk was het! Onze oncoloog wilde het niet geloven en liet de scan opnieuw doen, wij zaten lamgeslagen te wachten op de uitslag. Iets wat een afsluitende scan had moeten zijn (daar gingen we met het volste vertrouwen van uit) voor de behandeling in Amerika, bleek het het begin van het einde…. Er zullen de komende (feest)maand nog vele malen moeilijke momenten komen, daar komen we niet onderuit. Naar de buitenwereld toe zijn we best goed in ons ‘groot’ houden, de moeilijke momenten komen vanzelf als je alleen bent. Iedereen rouwt en verwerkt op zijn eigen manier. Dat wil niet zeggen dat het verdriet er niet is. Hoe vervelend het ook is, het komt vaak onverwachts. Een klein voorbeeldje: Stichting Opkikker belde met de vraag of Thomas ambassadeur wilde worden voor hun stichting. “Wie kan er nou beter vertellen wat de stichting voor zieke kinderen doet, dan een kind dat er zelf mee te maken heeft gehad!”,  klonk het enthousiast aan de andere kant van de lijn… Zij waren duidelijk nog niet op de hoogte van het overlijden van Thomas. Op zo’n moment heb je weinig keus en vertel je dus dat hij nooit ambassadeur zal kúnnen worden, omdat hij er niet meer is. Zowel voor de mevrouw van de stichting als voor mij een pijnlijk en moeilijk moment. Het gesprek wordt gauw afgerond en dan komt de ontlading. We nemen de Stichting Opkikker niks kwalijk hoor, zo is dit voorbeeld zeker niet bedoeld! Het is een supergoede stichting, die echt veel kan betekenen voor zieke kinderen. Eén dag even niet denken aan ziek zijn en genieten van allerlei leuke activiteiten. (Zo, nu hebben we toch een beetje de taak voor Thomas ingevuld. Klik op de link voor meer informatie!)

Boeven vangen!

Thomas in de helikopter tijdens de Opkikkerdag.

Hoe gaan Jasper en Michiel ermee om?

Jasper wil het helemaal niet over Thomas hebben. Hij sluit zich er wat dit betreft volledig voor af. Soms kan hij heel gefrustreerd doen en dat uit zich dan in een boze bui, waarna hij zich met een flinke huilbui ontlaadt. Dit is zijn manier om ermee om te gaan. Morgen zal het gedenkhoekje in Thomas z’n klas verhuizen naar een centrale plek in de school. Jasper heeft aangegeven daar niet bij te willen zijn. Wél gaat hij daarna alleen ernaar toe om te kijken. Zíjn manier, en die respecteren we! Uiteraard kan Jasper altijd bij vele mensen terecht als hij daar wel behoefte aan heeft.

Michiel is de laatste weken wat opstandiger en ondeugender aan het worden dan hij al was, m.a.w. we hebben onze handen vol aan hem! Een echte peuterpuber die met tijden het zó bont maakt dat hij even op de trap moet zitten. Op die momenten laat Michiel merken dat hij Thomas mist door te gaan huilen. Hij kan dan erg ontroerend en hartverscheurend zeggen: “Ik mihisss Thomas!!!” Als ouder erg lastig om daar dan goed mee om te gaan. Hij zat namelijk niet voor niks, voor straf, op de trap! Een dikke knuffel (na het goedgemaakt te hebben) is dan de beste oplossing.

Fijne Feestdagen allemaal!

Intussen hebben we ook een evaluatiegesprek met de kinderthuiszorg gehad en zijn we naar de Radboud geweest voor het eindgesprek met de oncoloog.
We hebben heel erg moeten wennen toen de kinderthuiszorg na het overlijden van Thomas ineens weg bleef. Zij kwamen ruim anderhalf jaar bij ons, steeds dezelfde vertrouwde gezichten. Mensen met wie je langzaamaan toch ook een band krijgt. Dat houdt je niet tegen. Het was fijn om nog even na te kunnen praten en herinneringen op te halen. Lieve mensen, jullie weten het! Enorm bedankt voor ALLES!
In Nijmegen was het een fijn, maar emotioneel gesprek. Nadat we de oncoloog gesproken hadden, die het er zichtbaar ook moeilijk mee had, hebben we de laatste (gevreesde) kraal gekregen voor aan de Kanjerketting. En omdat Thomas zo’n bijzonder kind was (en is) kregen wij het hartje én de vlinder! Vervolgens zijn we nog even bij de maatschappelijk werker en de ziekenhuisjuf geweest. Ook zij vertelden weer wat voor bijzonder mannetje onze Thomas was. En inderdaad…hij maakte iedereen aan het lachen met zijn schaterlach. De verpleging zorgde graag voor hem. Toch fijn om dat nog een keer terug te horen!

Afgelopen week hebben we de verjaardag van Jasper gevierd. Heel kaal zonder Thomas. Aangezien ze in dezelfde week jarig zijn, vierden we de verjaardagen meestal samen. Dit jaar stond Jasper alleen in het zonnetje. We hadden heerlijk weer! Met een lach en een traan…dat is wel zo’n beetje de rode draad door ons leven nu. Vallen en opstaan, van kleine dingen genieten en ondertussen toch (nog steeds) in de overleefstand.

De dag na Jaspers verjaardag heeft hij een spreekbeurt gehouden over Villa Pardoes. Hij was de eerste van de klas en heeft het prima gedaan! We zijn trots op hem!

Vrijdag hebben we Thomas opgehaald bij het crematorium. Een formaliteit met een dieper achterliggend gevoel. Het is niet zomaar een handtekening en weer weg. Je gaat wel weg met de as van je kind in een potje! Jasper was erbij en vond het heel interessant. Misschien mede doordat hij erbij was, was het moment zelf niet te zwaar. We zijn blij dat we Thomas weer in ons midden hebben. Op een rustiger moment gaan we kijken wat we met de as gaan doen. Een sieraad, glazen urn of beeldje behoren tot de vele mogelijkheden. Hiervoor nemen we onze tijd.

Gisteren was Thomas eigenlijk jarig. In plaats van een verjaardag ‘vieren’ we nu een geboortedag. We hebben ’s morgens koffie gedronken met de naaste familieleden. Daarna zijn we naar Toverland gegaan. Het stond eigenlijk nog op de planning om mét Thomas te gaan.
Toverland was één van de favorieten parken. Thomas was gek op achtbanen. ‘s Morgens regende het nog… en zodra we in het park waren begon de zon te schijnen! En we hebben veel witte vlinders gezien. Ikzelf heb even een moeilijk moment gehad toen we in de “Dwervelwind” gingen. De laatste keer dat ik daar in zat was met het schoolreisje, met Thomas. Zodra we uit het “instapgebouwtje” kwamen met het karretje vloog er een witte vlinder voorbij…en toen de rit voorbij was wéér! Dat kan geen toeval zijn! Hij was erbij!

Vandaag is Jayden jarig. Vorig jaar hebben Thomas en Jayden nog samen hun verjaardag gevierd in Amerika. Nu zijn ze er allebei niet meer. Hoe oneerlijk en wreed kan het leven zijn… Wij wensen de familie van Jayden veel sterkte.

Vandaag is jouw verjaardag
maar ook al ben je hier niet meer
we missen je nog elke dag
en denken aan je, keer op keer

Vandaag is jouw verjaardag
we maken toch een heel klein beetje feest
in gedachten 

steken we een kaarsje aan
vandaag missen we je het meest

Vandaag was jouw verjaardag
je kreeg er weer een jaartje bij
nu laten we alles even rusten
deze moeilijke dag is weer voorbij….

De eerste twee weken hebben volledig in het teken van Thomas gestaan, met het overlijden, de herdenkingsdienst en crematie. Hartverwarmend waren alle reacties m.b.t. het afscheid. We hebben het gedaan zoals wij het wilden, zoals Thomas het gewild zou hebben. Het was mooi…het is goed zo, onze dappere kanjer heeft geen pijn meer!

En dan? De eerste dagen na de crematie zijn we bezig geweest met napraten over het gebeurde, het lezen van alle lieve woorden op de vele kaarten en een beetje tot rust komen.

Ineens heb je geen vakantie meer waarin je ervan uitgaat dat je continu aan het zorgen bent. Je hebt ineens heel veel vrijheid. Gaan en staan waar je wilt, even naar het dorp een ijsje eten met Jasper en Michiel, even op en neer naar de speeltuin. Al deze gewone en vanzelfsprekende dingen waren voor ons niet meer zo vanzelfsprekend. En ineens kan het weer.
We hebben de caravan ingepakt en zijn naar de camping gegaan. Het weer werkte enorm mee, zodat we het gevoel hebben gehad er echt helemaal tussenuit te zijn.  Jasper en Michiel hebben genoten van de aandacht die wij voor ze hadden (en nog steeds hebben). We komen er nu achter wat voor impact het ziekbed van Thomas heeft gehad op het hele gezin.

Ook de weken erna hebben we regelmatig uitstapjes gemaakt en er was natuurlijk kermis in Venray!
Ik lieg niet, als ik zeg dat het af en toe best moeilijk was om ervan te kunnen genieten. Je weet gewoon dat Thomas zo graag meegegaan zou zijn. De achtbaan, autootjes, het ballengooien… de simpele kleine dingetjes doen je beseffen dat hij er niet meer is.
Aan de andere kant zijn het juist ook kleine dingen die soms heel mooi uitpakken.
Zo hebben we  in de vakantie iedere dag minstens één keer een witte vlinder gezien!!
Het is fijn (maar soms met een brok in je keel) als je dan Michiel of Jasper weer over de camping hoort roepen: “Kijk, daar heb je Thomas!!!!”

Mooi ingericht hoekje

Vandaag is het nieuwe schooljaar gestart. We hebben samen Jasper naar school gebracht. Een emotioneel moment. Hij zal nu voorlopig alleen moeten, zonder zijn broertje. (Michiel begint na de meivakantie pas)
Als je op school binnenkomt, kom je meteen in de gedenkhoek van Thomas. Een erg mooi aangeklede hoek waar de kinderen in een boek kunnen schrijven, waar kaarsen branden, waar tekeningen en vele andere werkjes opgehangen zijn.

Om half 11 is er een herdenkingsdienst gehouden in de aula van de school. Juf José heeft verteld over Thomas, juf Mira een prentenboek voorgelezen en juf Monique had een hele mooie presentatie gemaakt van foto’s van afgelopen schooljaar. Daarna zijn we met alle kinderen naar buiten gegaan en hebben we heel veel bellenblaaskusjes naar Thomas gestuurd. Wat zal hij natte wangen gehad hebben!!! Het was een opening van het schooljaar waar geen enkele collega aan moet denken…. een leerling van school herdenken…pffff!! Maar wat zijn wij blij met en trots op dit team. Knap, veel respect voor alle leerkrachten en medewerkers hoe wij afgelopen twee jaar opgevangen en begeleid zijn én hoe ze het ook vandaag weer met z’n allen tot een waardig afscheid hebben gemaakt! Graag willen we jullie hiervoor via de blog toch bedanken, ook al hebben we dat al 10x gedaan!

Een kleine impressie van vanmorgen.

Langzaamaan gaan ook wij ons ritme weer oppakken, wat betekent verder gaan met reïntegreren. Het zal allemaal nog veel tijd nodig hebben. Gelukkig hebben we veel familie en vrienden om ons heen om ons door deze o zo moeilijke periode heen te helpen.

Donderdagmiddag  om 13 uur is Jasper opgehaald omdat het met Thomas niet goed ging. Hij was onrustig, bewoog veel en leek pijn te hebben, maar vertellen kon hij het niet meer. Vanaf  woensdagnacht kreeg hij bolussen morfine en dormicum, alleen net niet zoveel dat hij niet meer wakker zou worden.  Samen met de huisarts hebben we besloten dat het voor Thomas beter was als we de dormicum gingen ophogen, dat zou betekenen dat hij vanaf dan ook niet meer wakker zou worden. Toen Jasper thuis kwam, was hij opstandig, want wie wil er nou uit kindervakantiewerk weggerukt worden om naar je stervende broertje te gaan…. Uiteindelijk hebben we Jasper het verhaal uit kunnen leggen en heeft hij rond kwart voor twee het startsein gegeven om de dormicum te starten.  “Als het dan toch moet, doe het dan nu maar meteen”, was zijn reactie. Ergens tussen 14.00-14.15 is de dormicum gestart. Jasper wilde gekleurd papier, en samen met Michiel en Gemma is hij bloemen gaan vouwen. Wij zijn beiden op het bed bij Thomas gaan zitten. Niemand wist hoe lang deze allerlaatste fase zou gaan duren… En om 14.35 uur was het al zover. Thomas is in onze armen ingeslapen. In de laatste minuut heeft Jasper heel plechtig alle gevouwen bloemen over Thomas heengestrooid. Zo mooi! (en Michiel natuurlijk ook wat knipsels.) Om 15 uur heeft opa Jan Jasper weer teruggebracht om nog een uurtje kindervakantiewerk mee te kunnen pikken.

Nadat Thomas is overleden heeft de kinderthuiszorg hand- en voetafdrukken gemaakt op kleine canvasdoekjes. Jasper heeft geholpen. Daarna hebben Joan en ik Thomas verzorgd en zijn lievelingskleding aangetrokken. Zijn racepyjama (die kon hij de laatste tijd niet aan omdat het geven van zetpillen dan lastig was) met oma’s gebreide sokken, zijn USA t-shirt en natuurlijk zijn stropdas. Helemaal op zijn Thomas’!!
De dagen erna waren hectisch en grote stukken ervan weet ik al niet meer. Het was alsof we in een roes leefden.

De begrafenisondernemer, kinderthuiszorg, familie, vrienden… Het was fijn dat iedereen er was. En we moesten veel regelen. Gelukkig waren er veel mensen die voor ons klaarstonden, ook om Jasper en Michiel op te vangen.
Het idee van het afscheid was vrij snel bepaald. Het speelvlak was één van de lievelingsspeeltuinen van Thomas. We hebben het afscheid gemaakt zoals Thomas het fijn gevonden zou hebben. Zijn lievelingsmuziek (de muziek bij aankomst “Joris en de draak” van de Efteling, Thomas zijn lievelingsachtbaan waar hij tijdens de Villa Pardoesweek heel vaak in is geweest!), bellenblaas, vlinder, regenboog, Thomas de trein, Bumba….alle elementen waren er. De kist hebben we zelf beschilderd, ieder zijn deeltje, wat resulteerde in een vrolijk, kleurrijk geheel.
Het was een emotioneel, maar ook mooi en fijn afscheid. Wat ons erg ontroerd heeft was het aantal mensen dat er gekomen was. Jeetje….toen we dat zagen hadden we het even heel zwaar. Het heeft ons erg goed gedaan om zoveel bekenden te zien; familie, vrienden, collega’s, verpleging,  kennissen van ons maar ook van onze ouders, een grote groep ouders van lotgenoten uit heel Nederland, en niet te vergeten onze buurman uit Amerika. Zo speciaal dat hij er bij was! (het heeft zo moeten zijn dat hij toevallig op zakenreis in Brussel was)
We hebben afscheid genomen van Thomas bij het crematorium na een mooi gedicht. Daarna zijn we nog naar het centrum van Venray geweest, waar we uiteindelijk de hele middag nog gebleven zijn samen met een grote groep mensen. Het was erg fijn om het zo te kunnen afsluiten.

Toen we thuiskwamen stond daar een bloemenzee in onze tuin. Allemaal fleurige bloemen voor onze Kanjer! De dag erna heeft zijn peettante Miranda ons geholpen om van die tien propvolle emmers een aantal hele mooie boeketten te maken. Geweldig! We hebben de bloemen geprobeerd te tellen, het waren er meer dan 500… Ook hebben we al ontzettend veel lieve en ontroerende kaarten mogen ontvangen, de postbode is er maar druk mee.

De dagen erna was de vermoeidheid te voelen. De stress, spanning, emotie en korte nachten hakken erin.

En dan zijn er die kleine dingetjes waaraan je pas echt merkt dat Thomas er niet meer is….. zo pakte ik drie bekers uit de kast bij het ontbijt, gewoonte… En staan er tot op de dag van vandaag drie tandenborstels in het bekertje. Ik kan die ene nog niet wegdoen. Hetzelfde geldt voor zijn kleding en jassen aan de kapstok. Opruimen kan ik het nog niet.  En je hebt telkens het gevoel dat je wat mist als je ergens heen gaat. En dat is natuurlijk ook zo! Die lege plek op de achterbank en aan tafel blijft.

Jasper en Michiel gaan er tot nu toe goed mee om. Jasper af en toe een huilbuitje en dan is de lucht weer even geklaard. Michiel die alles nog niet echt beseft, maar wel doorheeft dat Thomas “weg” is. We waren vrijdag foto’s aan het kijken van “make a memory” (die zijn zaterdags na het overlijden geweest) en speelden de dvd op de tv af. We vroegen aan Michiel waar Thomas was. “Weg”, zei hij. “”Waar is hij dan?” vroegen wij. “Op de tiesie (televisie)”,  zei Michiel.

Het gemis is een ding waar we mee moeten leren omgaan. Het  ‘zorgen’ is voorbij. Nu pas beginnen we ons te beseffen wat het ‘zorgen’ veel van ons geëist heeft. Geen stress meer over medicatie, het achter de feiten aanlopen wat betreft pijn onder controle houden, het tillen naar de wc of naar boven, de continue strijd aan tafel (op het laatst niet meer, toen kreeg hij alleen nog wat hij wilde eten) en ga zo maar door.

De zomervakantie is nu voor ons pas begonnen en we gaan ervan proberen te genieten. Life goes on….

Lieve mensen, bedankt voor alle steun. Het heeft ons goed gedaan!

Tot slot nog het gedicht wat Joan en ik samen aan Thomas hebben voorgedragen:

Lieve Thomas,

 Dag klein boefje,

dag lieve schat.

We zullen je nooit vergeten,

onthoud je dat?

Het is goed zo,

ga maar gauw.

We laten je los

want we houden van jou!

Een mooie regenboog zal je zijn

of een stralende, kleine ster

Schijn maar mooi dichtbij ons,

ook al ben je mijlenver.

In onze harten, in onze gedachten,

ja daar zal je altijd zijn.

Lieve Thomas, dank je wel,

het was ontzettend fijn!

Ga maar zitten op die wolk

en geef ruimte aan zonlicht.

En als we over je dromen,

geeft dat een lach op ons gezicht.

Dag lief mannetje…

]]> http://www.toekomstvoorthomas.nl/hoe-gaat-het-nu/feed/ 31 http://www.toekomstvoorthomas.nl/het-afscheid/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=het-afscheid http://www.toekomstvoorthomas.nl/het-afscheid/#comments Sat, 06 Jul 2013 12:28:00 +0000 JoanCharlotte http://www.toekomstvoorthomas.nl/?p=3124 Lees verder →]]>

Nog even dit:

*mensen vanuit Venray willen wij vragen zoveel mogelijk op de fiets te komen

*bij aankomst kan iedereen een kaartje schrijven en de bloem in een vaas zetten

*de meegebrachte bellenblaas mogen de kinderen bij zich houden

*er is geen gelegenheid voor een persoonlijke condoleance

*na het afscheid nemen wij in besloten kring afscheid van Thomas in het crematorium Boschhuizen

Thomas is vanmiddag om half 3 overleden bij ons in de armen. Opa’s, oma’s en Gemma in ons midden.

Onze kanjer heeft rust. Gevochten als een leeuw! Het is goed zo….

We stellen het op prijs dat we als gezin de tijd krijgen en niet meteen overladen worden met telefoontjes.